....want mooi is mooi.




Gossip Girl; Wildfox Coutoure; Danny Roberts; + Rachel Upeka

Ooit sloot ik een weddenschap af, zonder prijs maar met veel eer, om elke dag te bloggen. Ik had alleen niet gezegd wanneer ik daadwerkelijk zou beginnen.


Ik ging zaterdag naar Delft en het was mooi. Mooi. Morgen ga ik naar Amsterdam.
Zo, klaar. Makkelijk hoor, dat bloggen.

Vandaag vieren we onze vrijheid. Ja natuurlijk, het is 5 mei. Maar ik dacht, ik zeg het nog maar eens extra, want menig klant in de AH was verrast en of beledigt dat we al om 6 uur gingen sluiten.

Vandaag vieren we de vrijheid van Nederland. En de vrijheid die wij zelf hebben, de vrijheid om te doen wat je wilt, de vrijheid om te zeggen wat op het puntje van je tong ligt, de vrijheid om te zijn wie je bent. Tot vanochtend had ik er nog nooit eerder bij stil gestaan, maar ik ben blij dat ik vrij ben. Ik kan doen wat ik wil, ik kan zijn wie ik ben, of wie ik wíl zijn. Ik word niet belemmerd in het keuzes maken, hoogstens door mijn eigen getwijfel.

Vanochtend stond ik er voor het eerst bij stil, of beter gezegd, lag. Technisch gezien was ik namelijk niet vrij vandaag, ik had me ingeschreven om extra te werken. Woensdag 5 mei, een paar dagen geleden dacht ik nog, ach dan heb ik toch niks te doen, werken dus! Vanochtend om 8 uur ging dan ook de wekker, de radio sprong aan en begon met het nieuwsbericht; "Vandaag vieren wij onze vrijheid, met maar liefst 13 bevrijdingsfestivals". En toen begon de spijt. Wát had ik graag op zo'n festival gestaan, vrij met bijde losse handen zwierend in de lucht. Nare gedachten zouden los de vrije lucht in zweven, muziek zou door mijn aderen vloeien en ik zou me op en top vrij voelen. Maar ik had geen vrij, ik moest werken.

Met een beetje tegenzin begon de ochtendroutine. Ondertussen genoot ik stiekem mee met de lekkere muziek op de radio. Tijdens de korte fietsroute naar de AH bedacht ik me iets. Ik heb tenminste de vrijheid om die keuze te maken. En daar ben ik erg blij mee.